Topola
Drzewo liściaste dwupienne z rodziny wierzbowatych. Występuje ok. 35 gatunków rosnących w klimacie umiarkowanym, na półkuli północnej. Topole są drzewami smukłymi, szybko rosnącymi, dorastają do 45 m, lecz żyją stosunkowo krótko. Topola ma pojedyncze, jajowate, trójkątne liście, kwiaty - kotki pojawiają się jeszcze przed liśćmi i są wiatropylne. Owocem jest torebka, zawierająca nasionka z jasnym puchem. Wśród gatunków rodzimych spotykanych w Polsce najpowszechniej występuje topola biała, czarna i topola osika. Topola biała zwana też białodrzewem występuje w łęgowych lasach, nad rzekami. Nazwa jej pochodzi od białawej kory. Liście ma od spodu omszone - znajduje się na nich biały nalot zwany kutnerem. Topola czarna nazywana jest sokorą i również ma swoje stanowiska w pobliżu rzek. Popularnie zwana osiną lub topolą drżącą, topola osika występuje w lasach całego kraju. Jej kora jest gładka, o barwie oliwkowo-zielonej, a liście umieszczone są na długich ogonkach, co sprawia, że poruszane przez wiatr drżą, stąd jej nazwa. Inne występujące odmiany są mieszańcami, a wśród nimi można wyróżnić m.in. topolę szarą, włoską, berlińską, chińską i euroamerykańską. Drewno topoli jest miękkie, dość lekkie, wykorzystywane m.in. do produkcji celulozy, papieru, opakowań, zapałek, sklejek i płyt, mebli oraz na opał. Ze względu na szybki okres wzrostu, topole mają duże znaczenie na terenach bezleśnych, gdzie są używane do budownictwa i na opał. Sadzi się je również na podmokłych gruntach dla osuszenia terenu.