Robinia akacjowa

Jest to drzewo często występujące w Polsce, którego inne nazwy to grochodrzew białym, akacjowaty lub robinia biała, ale najczęściej znane pod błędnie stosowanym określeniem akacji. Jej ojczyzną jest Ameryka Północna, do Europy dotarła już w XVII wieku i była ozdobą parków, potem rozprzestrzeniła się w środowisku, wyrastając w lasach, przy domach. Nazwa drzewa - "robinia" pochodzi od nazwiska osoby, dzięki której pojawiło się także w Europie, Jeana Robina, francuskiego ogrodnika. Robinia akacjowa osiąga wysokość 25 m, żyje średnio do 150 lat. Pień ma rozwidlony, ciemną, spękaną korę, niewielkie, jajowate listki, tworzące pierzastozłożone liście, przy których występuje para cierni. Kwiaty są białe, zebrane w grona, o mocnym, przyjemnym zapachu. Owocami robinii są strąki z brązowo-czarnymi nasionami w środku. Wyrasta dosłownie wszędzie, przez co bardzo szybko rozprzestrzenia się w środowisku. Drewno jej jest cenne ze względu na odporność na psucie, używane najczęściej do wyrabiania mebli, wody kosmetycznej, barwnika do tkanin lub jako opał. Z kwiatów otrzymuje się miód akacjowy, można je również spożywać, na przykład smażone. Roślina ma działanie lecznicze, stosowana jest przy leczeniu chorób dróg moczowych i układu krążenia oraz alergii. Jej piękne i pachnące kwiaty i ozdobne liście sprawiają, że jest cenną rośliną dekoracyjną. Zdobi parki i ogrody, a także jest używana na obsadzanie żywopłotów.