Jesion
Jesion jest drzewem z rodziny oliwkowatych występującym w ok. 60 gatunkach na półkuli północnej w klimacie umiarkowanym. Bardzo popularnym w Europie, Azji i na obszarze Polski jest jesion wyniosły. Drzewo dorasta do 30 m wysokości i żyje do 300 lat. Pień ma często rozwidlony, o gładkiej jasnozielonej korze u młodszych drzew, a ciemnej i popękanej u starszych. Liście są dość duże, długie, osadzone naprzemianlegle na nerwie głównym. Kwiaty tworzą wiechę i pojawiają się przed wyrośnięciem liści. Owocami są orzeszki ze skrzydełkami, dzięki którym unoszone są przez wiatr od jesieni przez całą zimę. W ziemi spoczywają przez rok i dopiero kiełkują. Jesion rozpoczyna owocowanie po ok. 40 latach od posadzenia. Drzewa najczęściej występują na terenach górskich i w wilgotnych łęgowych lasach w miejscach słonecznych i na żyznych glebach. Jesion jest często sadzony w parkach i ogrodach w celach użytkowych. Jest rośliną leczniczą, surowcem są kora i liście zawierające kumarynę. Wykazują działanie moczopędne i żółciopędne. W medycynie ludowej napary z liści stosowane są w celach przeczyszczających, poprawiających przemianę materii oraz w bólach reumatycznych. Drewno jesionu jest cenne i ma zastosowanie w meblarstwie, do produkcji wioseł, przyrządów gimnastycznych, parkietów, elementów maszyn. Zbierane zimą nasiona nadają się jako pokarm dla ptaków. Jesion jest drzewem bardzo starym, jego istnienie sięga ok. 10 mln lat, u niektórych ludów (np. Słowian) był na równi z dębami otaczany czcią jako drzewo kultowe. Przez górali jest sadzony przy domach w celu ochrony przed wiatrem halnym.