Dąb
Drzewo liściaste z rodziny bukowatych. Popularny zwłaszcza dąb szypułkowy występujący na terenie Europy (oprócz Skandynawii) oraz w południowo-wschodniej Azji. Dąb wyrasta do 50 m i może żyć nawet do 700 lat. Początkowy dość silny wzrost ustaje gdy drzewo osiąga wiek od 100-200 lat. Następuje wtedy tylko przyrost pnia - "drzewo grubieje". Korona dębu rosnącego samotnie jest rozłożysta, pień krótki o średnicy do 3 m, grube konary często wyrastają prawie tuż nad ziemią. Liście dębu mają lekko szary odcień, a drobne i niepozorne żółtawo-zielone kwiaty dają początek owocom - żołędziom. Dąb może owocować po ok. 50 latach gdy rośnie swobodnie, w skupiskach zwanych dąbrowami dopiero po 80 latach. Dęby lubią światło, urodzajne wilgotne gleby. W takich warunkach rosną szybko, szybciej owocują i tworzą piękne korony. Dęby rosnące w Puszczy Białowieskiej - jest ich ponad 3 tysiące - mają ponad 40 m wysokości i są to jedne z najwyższych drzew. Najstarszym znalezionym w Polsce dębem był dąb rosnący 9200 lat temu. Najbardziej znanym polskim dębem jest Bartek (670 lat), najstarszym Bolesław (800 lat), najgrubszym Napoleon (obwód pnia 10 m), największym objętościowo Chrobry (obwód pnia 9,92 m, objętość ok. 90 m3). Dęby rogalińskie są zaliczane do pomników przyrody i noszą słynne imiona, m.in. Lech, Czech, Rus. Dąb ma duże znaczenie - w gospodarce wykorzystuje się drewno, w lecznictwie i garbarstwie - korę, żołędzie jako pokarm zwierząt leśnych. Jest to również piękna roślina ozdobna.