Buk
Buk zwyczajny jest drzewem z gromady okrytonasiennych i należącym do rodziny bukowatych. W stanie naturalnym można go spotkać w całej Europie, za wyjątkiem południowo-wschodnich terenów. W Polsce głównymi obszarami występowania są rejony zachodnie i południowe, np. Puszcza Bukowa pod Szczecinem. Buk może osiągnąć 30 m wysokości (nieraz nawet ponad 40 m) i wiek do 350 lat. Ma gęstą i szeroką koronę, gładką, szarą korę, ciemnozielone błyszczące liście. Owocami są bukwy - orzeszki, pojawiające się dopiero u 50-letnich drzew rosnących samotnie lub 80-letnich drzew w skupiskach. Owocowanie jest najobfitsze w latach nasiennych, zazwyczaj co 5-8 lat. Buk wymaga wysokiej wilgotności powietrza, wilgotnych i żyznych gleb, wrażliwy jest na wiosenne przymrozki. Twarde i zwarte drzewo buka ma duże zastosowanie w różnych dziedzinach gospodarki. Używane jest w przemyśle meblarskim, do wyrobu mebli, płytek parkietowych, sklejek, płyt. Wytwarzane są z niego beczki, skrzynie, różne narzędzia, elementy maszyn, przyrządów sportowych, przedmiotów codziennego użytku. W przemyśle chemicznym pozyskuje się z niego papier, węgiel drzewny, olej smołowy i ocet drzewny. Również wysoka jest jego wartość opałowa. Z orzeszków - bukwi wyciska się tłuszcz stosowany do karmienia trzody chlewnej oraz olej leczniczy, palny i techniczny. Zawartość pozostałej części owoców jest trująca i rakotwórcza. Najstarszym bukiem rosnącym w Polsce jest buk w Sierakowie o średnicy 216 m i obwodzie pnia 678 cm.